Diyanet Çocuk Dergisi Aralık 2001

Akılsız Dost

Bir ejderha, ayının birini yakalamıştı. Ayı, bağırıp duruyordu. Bunu duyan yiğit bir adam, ayıyı ejderhanın elinden kurtardı. Ayı, yiğitin bu yardımını görünce ona hizmetçi oldu. Bir köle gibi arkasından yürümeye, gece gündüz ondan ayrılmamaya başladı. Bilge bir adam durumu görünce, o adama öğüt vermeye başladı: Ayıya fazla güvenme, Ahmağın dostluğu düşmanlıktan daha kötüdür!... Yiğit dedi ki: - Sen bunu çekememezliğinden dolayı söylüyorsun. - Bilge adam şöyle cevap verdi: - Şunu bil ki, benim bu çekememezliğim, ayının dostluğundan daha iyidir. Yiğit kızarak bilge kişiyi başından savmak istedi: Adam: - Sen bilirsin, dedi. İşte gidiyorum, senin aklın başında değil. - Git boşboğazlık edip benim derdime düşme. Uykum geldi,şimdi uyuyacağım. Bırak beni. Bilge Kişi: - Dost sözüne güvenip akıllı birisinin koruyuculuğunda, gönül sahibi bir dostun çevresinde uyumanı isterdim. Fakat ne yapalım? Bana buradan ayrılmak düşüyor… Bilge kişi oradan ayrıldı. Yiğit de yatıp uyudu. Ayı onu beklemeye başlamıştı. Bu sırada bir sinek gelerek adamın yüzüne kondu. Ayı sineği kovaladı, ama sinek yeniden kalktığı yere kondu. Bu durum tekrar edip durdu. Ayı sineği kovuyor, sinek tekrar adamın yüzüne gelip konuyordu. Artık ayının sabrı taşmıştı. Efendisini rahatsız eden sineği öldürmek için oradan kocaman bir taş bulup getirdi. O değirmen taşı gibi kocaman kaya parçasını, hâlâ adamın suratında duran sineği öldürmek için fırlattı. Taş, uyuyan adamın kafasını paramparça etti ve adam oracıkta ölüverdi. Böylece yiğit kişi, akılsız ve ahmak birine olan dostluk ve güvenin bedelini hayatıyla ödemiş oldu. Öyleyse ahmağın dostluğuna ve güvenine aslâ güvenilmeyeceğini unutmayalım!..