Ana Sayfa | Ayın Şiiri | Haberler

KARABAŞ

Bir varmış, bir yokmuş. Kocaman bir dağın eteğinde kurulmuş küçücük bir köy varmış. Bu köyde iki kardeş yaşarmış: İbiş ile Memiş. Bunların hımbıl mı hımbıl bir köpekleri varmış. Kafası kapkara olduğu için ona "Karabaş" derlermiş. İki kardeş köpekleriyle gül gibi geçinip giderlermiş. Karabaş, onları hiç yalnız bırakmazmış. Birgün kahvenin önünden geçerken adamın biri bağırmış.
- Hey, İbiş, Memiş! Ne taşıyorsunuz o iti yanınızda, demiş. Memiş ileri atılmış: "O bizim dostumuz,” demiş. Adam alay edercesine:
- Karnınızı zor doyuruyorsunuz, bırakın gitsin, demiş. İki kardeş yol boyunca hep düşünmüşler. İbiş: "Adam da haklı,"diye aklından geçirmış. Gerçekten karınlarını zor doyuruyorlarmış. Ama Karabaşa bakmak hiç de zor değilmiş. Günler günleri, haftalar haftaları kovalamış. Sıcak bir yaz gününde Memiş, köyün altında uzanan masmavi gölde yüzmek istemiş. Memiş yalnız başına Karabaşı da yanına alarak gölün yolunu tutmuş. Gölün kopkoyu mavi suları güneşin canlıları kavuran sıcaklığı ile birleşince Memiş'’n içini bir heyecan kaplamış, olanca hızıyla koşarak serin sulara kendini bırakıvermiş. Yüzmüş.... yüzmüş.... Sessizliğin içinde bir ses bütün böceklerin sesini bastırmış:
- İmdaaaat! Kurtarın Beni!

Sesi kocaman dağda yankı yaparak dalga dalga yayılıyormuş. Sesisini kurtlar kuşlar duymuş. Memiş suyun içine bir girip bir çıkıyormuş. Karabaş havlayarak sağa sola koşturuyormuş. Bir ara Karabaşın sesi duyulmaz olmuş. Memiş’in çığlıkları durmak bilmiyormuş. Çamura saplanan ayağını kurtaramıyormuş. Önde Karabaş, arkada İbiş koşmaktan nefes nefese kalmış. İbiş bulduğu bir dal parçasıyla çamura saplanan Memiş’i oracıktan çıkarmış. O işe yaramaz denilen Karabaş’ın namı komşu köylere bile yayılmış. O günden sonra köylülerin en büyük hayali Karabaş gibi bir köpeğe sahip olmakmış. Uzun yıllar geçmiş, Karabaş gibi sadık ve akıllı bir köpek gelmemiş. Karabaş bir efsane olmuş, Yolağzı Yaylası’nda ağızdan ağıza söylenip durmuş.