Diyanet Çocuk Dergisi Haziran 2002

Boncuk

Mahalleyi güzel bir koku sarmıştı. Bütün kediler Hasangillerin evinin önünde toplanmıştı. Hasan'ın babası, balıkların insanlar tarafından yenmeyen kısımlarını, kediler yesin diye duvarın dibine bırakmıştı. Her kedi kendi payını alıp uzaklaşırken, geriye Boncuk ve arkadaşları kalmıştı. ''Büyük bir balık benim olmalı'' diye mırlıyordu Boncuk. Benekli ve Kesik kuyrukta, miyavlıyordu. Boncuk;

-Mutfağın penceresini açık bırakmışlar, içeri girelim ve balıkları midemize indirelim arkadaşlar, dedi. Kesik Kuyruk yerinde duramıyordu. Benekli kurnazdı;

-Üçümüz aynı anda içeri girsek yakalanırız arkadaşlar,önce sen gir Boncuk sonra Kesik Kuyruk. Peşinizden de ben gelirim,dedi. Boncuk içinden; ''Hııım... Benekli yine bir kurnazlık düşünüyor olmalı. Kesik Kuyruk sakardır: Mutlaka gürültü çıkarır. Ev sahibi bizi kovalarken o da balıkları götürür. O kurnazsa, ben ondan da kurnazım. Yerimde duramam, haylazım.'' Bir sıçrayışta balkona atladı Boncuk. Açık pencereden mutfağa girdi ve yemek masasının altına saklandı. Kesik Kuyruk ta girdi içeri. Mutfak tezgâhının üstünde gezinirken, balıklarla dolu tabağı düşürdü yere. Bu gürültüyü duyan Hasan'ın ailesi elindeki süpürgeyle Kesik Kuyruk'u kovalamaya başladı. ''Şimdi tam zamanı'' deyip,içeri girdi Benekli. Karşısında Hasan'ı görünce şaşırdı. Hasan yere saçılan balıkları tabağa geri koyuyordu. Sinirliydi,eline bir terlik alıp ayağa kalktı. Annesi Kesik Kuyruk’u, kendisi de Benekli’yi kovalıyordu. Saklandığı yerden ok gibi fırlayan Boncuk,iri bir balığı dişlerinin arasına aldıktan sonra,Hasan'ın babasının bacakları arasından geçip evden uzaklaştı. Benekli ve Kesik Kuyruk, Boncuk un ardından miyavlıyorlardı:

-Bizi de düşün Rüzgâr Boncuk. Çok yorulduk, çok acıktık. Balıktan bize de ver birazcık.

Üç arkadaş elma ağacının altında buluştular.

Bir daha hiç kimsenin evine izinsiz girmeyeceklerine dair birbirlerine söz verdiler. Bıyıklarını temizlerken çok keyifliydiler...