17.06.2005

 Yüce Yaradan’a kullukla beraber başta ana-baba olmak üzere toplumun diğer kesimleriyle birlikte komşularımızla da iyi ilişkiler kurulmasını  bir görev olarak vurgulamaktadır. Bu bakımdan komşuya iyilik etmek, sevinç ve üzüntüsünü paylaşmak, ondan gelebilecek bazı sıkıntılara sabredebilmek, onları olgunlukla karşılamak dinimizin gereğidir.  Sözleri ve örnek yaşantısıyla bizlere hayat veren, insanlık ve kulluk bilincimizi güçlendiren Sevgili Peygamberimizin, “Cebrail komşuya (iyilik konusunda) o kadar çok tavsiyede bulunuyordu ki, ben komşuyu komşuya mirasçı kılacak sandım.”[2], “Kim Allah’a ve Resûlüne iman ediyorsa, komşusuna iyilikte bulunsun…”.[3] hadisleri, gönüllerimizde yer etmelidir. Rahmet Peygamberi (s.a.v) bir hadislerinde de üç kere; “Vallahi iman etmiş olmaz…” buyurdu. “Kim Ey Allah elçisi? denildi. O da “Komşusu şerrinden emin olmayan kimse (iman etmiş olmaz).”[4] şeklinde cevap verdi.
 

Değerli Müslümanlar!

Bizi biz yapan değerlerden uzaklaşmamızın sonucu birbirimizle ilişkilerimizin zayıflayıp hatta kaybolma noktasına geldiği çağımızda kalabalıklar içinde yalnızlaşıyoruz. Babanın, evladından, evladın aile ocağından, komşunun komşudan kaçmaya çalıştığını üzüntüyle müşahede etmekteyiz. Halimizi soracak, bir nebze olsun dertlerimizi paylaşacak babaları, evlatları, komşu ve dostları her zaman ararız. Derya içinde susuzluk çekmek misali, kalabalıklar içinde yalnız kalmak ne kadar da acıdır. Birbirimizin derdini dert edinmediğimiz, huzur ve mutluluğumuzu  umursamadığımız, günümüzde, mesajları ile paylaşımı imanımızla temellendiren, “Ben”i “Biz” yapan Dinimizin,  rahmet kaynaklı şu çağrılarına kulak verelim:  “Komşusu açken kendisi tok yatan gerçek mümin değildir”[5], “Kendi nefsiniz için arzuladığınızı mümin kardeşiniz için de arzulamadıkça olgun mümin olamazsınız”[6]

[1]Nisa,36.
[2]Buhârî, Edeb, 28;Müslim, Birr, 140-141.
[3]Müslim, İmân, 77.
[4]Buharî, Edeb, 29;Müslim, İmân, 73.
[5]Hakim. Müstedrek, II, 15, Beyrut 1990.
[6]Buharî, İman, 7; Müslim, İman, 71-72.

[

Nisa,4/36

KOMŞULARIMIZ

Değerli Kardeşlerim!
          İnsan, yaratılışı ve ihtiyaçları gereği, toplum halinde yaşamaya mecburdur. Zira o, imtihan alanı olarak nitelendirilen dünya hayatında, hemen her an sıkıntı ve problemlerle karşı karşıya kalabilmektedir. Bu sorunlar, kişisel gayret, imkân ve yeteneklerle aşılamayabilir. İşte bu noktada, farklı imkân ve yetenekleri bir arada barındıran topluma olan ihtiyaç ortaya çıkmaktadır. Ailemiz ve akrabalarımızdan sonra problemlerimizin çözümünde yardımına başvuracağımız en yakın dostlarımız komşularımızdır. Ahlakî erdemlere sahip, insanî değerlere saygılı, başkalarının haklarını, namus ve şerefini en az kendi hakları, namus ve şerefi kadar kutsal ve dokunulmaz kabul eden güvenilir, dürüst komşu, dünya hayatının önde gelen nimetlerindendir. İnsanın, sevincini paylaşabileceği, keder ve üzüntüsüne ortak görebileceği komşularının olması gerçekten büyük bir bahtiyarlıktır. Buna karşılık, geçimsiz, güven vermeyen, ahlakî erdemlerden yoksun bir komşu, hemen hiçbirimiz tarafından arzulanmaz. İlhamını Yüce Dinimizden alan ecdadımızın, “Ev alma, komşu al” sözü, sevgi ve saygı, güven ve dürüstlük, yardımlaşma ve dayanışma gibi faziletlerin unutulmaya yüz tuttuğu günümüzde daha da bir anlam ifade etmektedir.
 

İslâm’a Gönül Vermiş Saygıdeğer Müminler!

            Dinimiz İslâm, fert ve toplum olarak hayatımızın hemen her kesiti ile ilgili hayat ve fazilet yüklü ilke ve mesajlar içermektedir. Hayatımızın vazgeçilmez bir parçası olan komşuluğun önemi üzerinde dinimiz, hassasiyetle durmuş ve komşuluk ilişkilerine dair hayatî prensipler getirmiştir. Kur’an-ı Kerim’de, “Allah'a ibadet edin ve O'na hiçbir şeyi ortak koşmayın. Ana-babaya, akrabaya, yetimlere, yoksullara, yakın komşuya, uzak komşuya, yakın arkadaşa, yolcuya, idare ve himayeniz altında olanlara iyi davranın…” [1] âyeti,